تنها

كار ما شايد اين است

كه در (افسون)گل سرخ شناور باشيم.

پشت دانايي اردو بزنيم.

دست در جذبه يك برگ بشوييم و سرخوان بخوانيم.

صبح ها وقتي خورشيد،در مي آيد متولد بشويم.

هيجان ها را پرواز دهيم.

روي ادراك فضا،رنگ،صدا،پنجره،گل،نم بزنيم.

آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي(هستي).

ريه را از ابديت پر و خالي بكينيم.

بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.

نام را باز ستانيم از ابر،

از چنار،از پشه،از تابستان.

روي پل باران به بلندي محبت برويم.

در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم.

كار ما شايد اين است

كه ميان گل نيلوفر و قرن

پيِ آواز حقيقت بدويم. 

کوچه باغی ست که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی ست.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ،سر به در می آرد،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بر دارد از لانه نور

و از او می پرسی

خانه دوست کجاست.

مرگ پایان کبوتر نیست

مرگ وارونه یک زنجیر نیست

مرگ در آب و هوای خوش،نشیمن دارد

مرگ با خوشه انگور می آید

مرگ درحنجره سرخ گلو می خواند

مرگ گاهی ریحان می چیند

مرگ گاهی ....

سهراب

نگاه کن!این انگشتان من است که شکوفه کرده.چقدر صبر کردم تا باران مهربانیت بر سرم ببارد.چقدر انتظار کشدم تا سرت را بلند کنی و مرا ببینی.حالا اگر بالا را هم نگاه کنی باز مرا می بینی.روی میز،لای کلمات،دست مردم. آنچه تکرار می شود من نیستم،

                                                             لطف خداست

هنگامی که به آن دنیارفت،فرشته ای به سویش آمد و گفت:از آنجایی که تو انسان خوبی بودی،قبل از رفتن به بهشت یک آرزویت(غیر از اینکه به دنیا برگردی و زنده شوی)برآورده خواهد شد.

مرد قدری فکر کردو گفت:می خواهم گذر عمرم را با دور کند ببینم.فرشته به اشاره ای همین کار را کرد و مرد محو تماشای زندگیش شد و دید که همواره دو ردپا در زندگیش وجود دارد که فرشته توضیح داد:

رد پای اول متعلق به خودت و ردپای دوم متعلق به پروردگار است که همواره در کنار بندگانش قرار دارد.

مرد همچنان تماشا می کرد،اما ناگهان متوجه شد در دوران  رنج و درد زندگیش،فقط یک ردپا وجود دارد!

مرد با لحنی رنجیده به فرشته گفت:مگر خداوند وعده نداده بود که حتی در دوران سختی نیز کنار بندگانش خواهد بود،پس چرا در آن ایام ردپای خداوند وجود ندارد؟

فرشته خندید و گفت:ای بنده خوب،خداوند هرگز تو را تنها نگذاشت،آنجا هم که می بینی(در دوران سختی)یک ردپا کنار زندگیت وجود دارد،ردپای خداوند است.چرا که در سختی و مشکلات خداوند تو را روی بال فرشته ها قرار می داد تا از موانع به راحتی عبور کنی!

از غم فراغت

               از درد هجرانت

از جوابهای تکراری

اسمم را می گویم که مرا فراموش کرده ای

                                     تنها

آری

دیگر برای همیشه تنها

از عشق برایت می نویسم که سالها پنهان بود

از آن روزها که نگذاشتم بویی از عشقم را ببری

از آن روزها که شادیمان حسرت را به دل همه گذاشته بود

ولی حال چه؟!

دیگر آن روزها تکرار نمی شوند

نمیدانم دیگر تا کی باید برایت از عشق مرده بنویسم

نمی دانم عاشقی را جرم می دانی؟

اگر نه پس چرا مرا یک مرده می پنداری؟

منم،تنها یک آشنای دور

همان که او را می نامیدی.....

س چرا حالا دیگر نه؟

چه شد آن......گفتن،

چی شد آن....گفتن،........گفتن،

چرا دلم را شکستی!چرا زدی زیر همی قول و قرارها،

چرا به این صورت عشقم را نابود کردی؟چرا احساساتم را از بین بردی؟!

زندگي برآيند لحظه ها و خاطرات تلخ و شيرين است و عمر ما همانند صفحات آلبومي است كه چرخ گردون بودن يا نبودن ما را با آن ورق ميزند. در اين ميان بهترين و ماندگارترين لحظه ها هنگامي است كه با خدا بودن و با جمع بودن را تجربه كرده ايم.

زندگي تلخ و شيرين است ، زندگي روزگاريست پر از اندوه و شادي…

لحظات با هم بودن را هرگز از ياد نخواهیم برد ، هميشه در آرزوي در آغوش بودن هم،در آرزوي شاد کردن یکدیگر،آرزوي در كنار هم بودن،با یاد هم سحر را شب کردن و شب را سحر کردن، و با شادی کسی شاد شدن و با غم کسی غمگین شدن.

آيا روزي ميشود كه دست ما با هم ريسماني بسازد كه بتوان با آن به خالق خود برسيم؟

 آيا كسي مي آيد كه تمام اندوه هاي مارا به شادي تبديل كند ؟

آیا کسی می آید که فراق از دست دادن مادر بزرگمان را به ما بقبولاند؟

 آیا کسی هست که با این غم بزرگ بتوانیم به او توکل کنیم؟

آری خالق قادر و تواناهست،اي خالق قادر و حكيم به شكرانه ي لحظات زندگي از تو عاجزانه مي خواهم كه در فراق مادربزرگ عزیزمان تمامی اعضای خانواده ی ما را به یک روح برسانی و پيوند بينمان برقرار سازی ، پيوندي كه با هيچ چيز گسسته نشود…

برای شادی روح مادربزرگم

                                         صَلوات

تا كي انتظار ؟ تا كي صبر ؟ ديگر صبرم تمام شده است . ديگه اين چشمه ي چشمانم خشك گشته است .

هر چه اتفاق افتاد گفتند مصلحت هست ، هر چه شد گفتند تقدير است

آخر تا كي ؟ همه دست به دست هم داده اند تا من و تو از هم جدا باشيم و از دوري هم بسوزيم

همه ي زمين و آسمان گرد هم آمده اند كه ما را از عشق خود دور كنند

آخر تا كي ؟ 2 سال صبر و انتظار …از آغازش با خوشي اما هر روز كه مي گذرد از هم دورتر و نالان تر مي شويم

هميشه خودم را شاد نشان دادم اما درونم غوغايي بود … هميشه گفتم خوبم ! اما …

هميشه خنديدم كه كسي نفهمد درونم چه مي گذرد…

خنده هاي زوركي داره آتيشم مي زنه ، گرماي آتيشش به اندازه ي گرماي دستان لطيفت هست درون آن كوچه ي خلوت…

ديگر چه كنم ؟

اي كاش هرگز نمي ديدمت ، اي كاش هيچ وقت به من لبخند نزده بودي …

از عشق خود ناراحت نيستم ! از اين دوري نالانم…

از اين دوري كه آتيشم زده و هيچ از من باقي نگذاشته است …

خدايا اگر به هم رسيدن ما مصلحت نيست پس ما را از اين دتيا ببر تا در آن جهان كنار هم باشيم…

خداوندا

اگر ان روز...

پروانه شدنم را می دیدی که چه طور دور تو می گردم مثل شمع اب میشدی

اگر ان روز...

می دیدی که قطره قطره چو باران می بارم برای خود چتری می شدی

اگر ان روز...

جشمانم را می دیدی که چه حسرت بار به تو می نگرد چشمانت را نمی بستی

اگر ان روز...

دستان سردم را حس میکردی که چه طور می لرزد گرمایت را ز من دریغ نمی کردی

ولی حال...

نه پروانه ام نه باران و نه حسرت در دل دارم و نه سرما.

حال...

موجودی بی احساسم که در میانه یک دنیا ارزو غرق شدم

حال پروانه ای هستم که هزار شمع روشن می بینم و یک شمع خاموش و در منتظر روشن شدن همان یک شمع هستم

و حال چشمانم فقط به اسمان و در حسرت حسرت خوردن ان روزها می گرید

کاش روشن بودی حتی بی احساس

کاش چشمانت باز بود حتی بدون هیچ نگاه

کاش پیشم بودی حتی با سرما

و هزار کاش دیگر...

آری من از سپیدی عشقم برایت می گویم که چقدر دردمند شده ام.

آری از سپیدی عشقم می گویم و بجز این می گویم

                                                            دوستت دارم

من این همه بهانه برایت فرستادم تا برای با من بودن دنبال بهانه نگردی.

                            پس آرزوهایم را محّال مکن.

تمام قومها گویند:این خداوند است که سلطنت می کند.

درختان با شادی در حضور خداوند که برای داوری جهان می آید بسرایند و او را حمد گویند زیرا او نیکوست و محبتش ابدی.